چراغ چشمک زن

title-tag

نویسنده : طیبه عبداللهی

ﺳﺎﻋﺖ ۹ ﺷﺐ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ورزﺷﯽ ﺧﺎﺳﺘﻢ اﺷﻐﺎﻟﮫﺎ را ﺑﺬارم دم در

از راﭘﻠﻪ ھﺎ رﻓﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺣﻮﺻﻠﻪ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﻧﺪاﺷﺘﻢ

ﭼﻮن ﮐﺎر ھﺮ روزم ﺑﻮد زدن دﮐﻤﻪ ۳ ﺑﻌﺪﮔﻮش دادن ﺑﻪ اھﻨﮓ ﺧﯿﻠﯽ آروم

ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ طﺒﻘﻪ ﺳﻮم

ﺑﺮام دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮاری ﺷﺪه

از ﭘﻠﻪ ھﺎ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯿﻮﻣﺪم

از ﭘﻨﺠﺮه ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﺗﻮ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﺜﻞ ﭼﺮاغ زردراھﻨﻤﺎ ﭼﺸﻤﮏ ﻣﯽ زد.

ﺗﺎ رﺳﯿﺪم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭼﺮاغ ﺳﻮخته وﮐﻮﭼﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد .

آﻗﺎی ﺣﺴﯿﻨﯽ را دم در دﯾﺪم ﺑﺎھﻢ اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﮐﺮدیم

ﮔﻔﺖ : آﻗﺎ اﺷﮑﺎن ﮐﻢ ﭘﯿﺪاﯾﯽ !!

ﮔﻔﺘﻢ: ((ﮐﻢ ﺳﻌﺎدﺗﻢ))

آﺷﻐﺎﻟﮫﺎ را ﮐﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ، زﻧﮓ اف اف را زدم .

ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺪون ﭘﺮﺳﯿﺪن ﮔﻒ: ﭼﯽ ﺷﺪ اﺷﮑﺎن درا ﭘﺸﺖ ﺳﺮت ﺑﺴﺘﯽ ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﺒﻮد .

ﮔﻔﺘﻢ :ﻧﻪ! ﻣﯿﺮم ﭘﯿﺎده روی ﺗﺎ ﭘﺎرک ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم دیر ﮐﺮدم ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻧﺸﯽ ﮐﻠﯿﺪ را ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺮدم.

ﭘﺎﯾﯿﺰ داره ﺧﻮدش ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ آﺧﺮھﺎی ﺗﺎﺑﺴﺘﻮﻧﻪ

ھﻮا ی ﻧﻤﻮره ﺳﺮد ﺷﺪه دﺳﺘﻤﺎ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﻢ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪ ام ﻗﺪم ﺑﺮﻣﯿﺪارم ﯾﮑﯽ اون ﯾﮑﯽ ﻣﻦ ،

رﺳﯿﺪم ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﯿﭻ ﺳﺮﭘﺎرک ﮐﻪ ی ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺿﺒﻂ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪ ازﮐﻨﺎرم رد ﺷﺪ

ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ از ﭘﯿﺎده رو ﻣﯽ رﻓﺘﻢ اﻣﺎ اﻟﮑﯽ ﺑﻮق ﻣﯽ زد

ﭼﻦ ﺗﺎ ﭘﺴﺮ ﺟﻮون ﮐﻪ ﻣﺴﺖ داروھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺼﺮف ﮐﺮده ، ﺑﻮدن .

ﺑﻪ ﭘﺎرک ﻻﻟﻪ رﺳﯿﺪم ﺑﺎ ﭼﻦ دور دوﯾﺪن ﺗﻮ ﭘﺎرک ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪودی ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد

اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺖ ﺧﻠﻮت ﻣﯿﺸﺪ

ﺗﺎ ﺑﺪﻧﻢ ﮔﺮم ﺑﺸﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺎم ﺑﺎ وﺳﺎﯾﻞ ورزش ﮐﻨﻢ .

ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪم وﺳﺎﯾﻞ ورزﺷﯽ ﺧﻠﻮت ﺑﺸﻪ روی ی ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ

ﻧﺎﺧﺪاﮔﺎه ﭼﺸﻤﻢ اﻓﺘﺎد ﺑﻪ دوﺗﺎ ﺟﻮون ﮐﻪ روی ﻧﯿﻤﮑﺖ ﮐﻤﯽ اون طﺮﻓﺘﺮم ﺑﻮدن ،

 ﮐﻨﺎرهم ﻧﺸﺴﺘﻪ از ﺗﻪ دل ﻣﯿﮕﻔﺘﻦ ، ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪن .

آدم از ﺧﻨﺪه ھﺎی ﻗﺸﻨﮕﺸﻮن ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد و دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ ی ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎی اوﻧﺎ ﺑﺎﺷﯽ .

ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزی ﺑﺎ وﺳﺎﯾﻞ ﺷﺪم ﻧﮕﺎه ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺮدم ،

ﺳﺎﻋﺖ ۱۲/۲۴ را ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪاد

راه اﻓﺘﺎدم ﺳﻤﺖ ﺧﻮﻧﻪ ازﺟﻠﻮی ﻧﯿﻤﮑﺖ اون دوﺗﺎ ﺟﻮون رد ﺷﺪم رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن .

آﻗﺎرﺳﻮﻟﻢ داﺷﺖ ﭘﺎرﮐو ﺟﺎرو ﻣﯿﮑﺮد

دﺳﺖ ﺗﮑﻮن دادم ﺑﺮاش و ﮔﻔﺘﻢ : ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ

(( ﮔﻒ:)) زﻧﺪه ﺑﺎﺷﯽ  

از ﺳﺮ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﭘﯿﭻ ﭘﺎرک آروم ﻗﺪم ﻣﯿﺰدم ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ وﺳﮑﻮت ﺧﯿﺎﺑﻮن ،

ﺻﺪای ﺿﺒﻆ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﻪ از ﮐﻨﺎرم رد ﺷﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﺳﮑﻮت دل اﻧﮕﯿﺰ ﺷﺐ ﺑﺸﮑﻨﻪ

ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭼﻮن ھﻤﯿﺸﻪ ﺗﺎ ﭼﯿﺰی را ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ دﻓﻌﻪ اول ﺗﻮ ذھﻨﻢ ﺣﮏ ﻣﯿﺸﺪ

اﯾﻨﺒﺎرم ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ اون ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ھﻤﻮن ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻗﺒﻠﯽ ھﺴﺖ

از ﭘﻼﮐﺶ ﮐﻪ ﺣﻔﻈﻢ ﺷﺪه

ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﺮا اون ﻟﺤﻈﻪ اول ﮐﻪ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﭘﺎرک ﻣﯿﻮﻣﺪم ﭘﻼﮐﺶ ﺗﻮ ذھﻨﻢ ﻣﻮﻧﺪ

۴۴ص۱۴۹/۵۵٫

ﻧﮕﺎھﻢ از ﻣﺎﺷﯿﻦ دور ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺪم دوﻧﻔﺮ را زﯾﺮ ﮔﺮف ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ زﯾﺎدی ﮐﻪ داﺷﺖ و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﻪ رﻓﺖ .

ﻣﻨﻢ دوﯾﺪم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻨﺪه ﺧﺪا ھﺎ زن وﺑﭽﻪ ای و ….. ھﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺗﺼﺎدف ﮐﺮدن .

ھﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻦ اﻗﺎی دﯾﮕﻪ ھﻢ اوﻣﺪن ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻦ وزﻧﮓ زده ﺑﻮدن ﺑﻪ ۱۱۵ و۱۱۰

رﺳﯿﺪم ﺑﺎﻻی ﺳﺮﺷﻮن ﮔﻔﺘﻢ آﻗﺎ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻦ دﮐﺘﺮم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﮐﻤﮑﺸﻮن ﮐﻨﻢ .

ﻧﺒﺾ دﺳﺖ دﺧﺘﺮ ﺟﻮون را ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ھﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد

آروم ﻣﯿﮕﻔﺖ :” ﻣﺤﻤﺪ “

ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻪ اﺳﻤﯽ را ﺻﺪا ﻣﯿﺰﻧﻪ دﯾﺪم ھﻤﻮن دوﺗﺎ ﺟﻮن ﺗﻮی ﭘﺎرک ﺑﻮدن ﮐﻪ از ﺗﻪ دل ﻣﯿﺨﻨدﯿﺪن

اﻣﺎ ﭘﺴﺮه ﻓﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ اوﻣﺪن ﻧﯿﺮوی اﻧﺘﻈﺎﻣﯽ و ﭼﻦ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ اورژاﻧﺲ ھﺮ دوﺗﺎرا ﺑﺮدن ،

دﮐﺘﺮ اورزاﻧﺲ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎی دوران ﺗﺤﺼﯿﻠﻢ ﺑﻮد .

رﻓﺘﻢ ﺧﻮﻧﻪ ھﻨﻮز ﺧﻨﺪه ھﺎی اون دوﺗﺎ ﺟﻮن ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ ھﺴﺖ .

ﺻﺐ رﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﮐﺎر ﺗﻮ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺻﺪام ﮐﺮدن از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮی ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن

” آﻗﺎی دﮐﺘﺮ اﺷﮑﺎن ﺑﯿﺎﺗﯽ اورژاﻧﺲ “.

ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ رﻓﺘﻢ اورژاﻧﺲ

دوﺳﺖ دﮐﺘﺮم را دﯾﺪم ﺳﺮاغ دوﺗﺎ ﺟﻮﻧﺎ ﮔﺮﻓﺘﻢ

ﮔﻒ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ھﺮدوﺗﺎ ﺧﺎھﺮ وﺑﺮادر ﻓﻮت ﮐﺮدن

ﭘﺴﺮه از ﺟﻮﻧﺎﯾﯽ ﻧﺨﺒﻪ ﮐﺸﻮر ﺑﻮد .

ﺑﺮا ﭼﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای ﺧﻨﺪھﺎﺷﻮن ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﻣﺮﮔﺸﻮن ﺑﺎھﻢ اﻣﯿﺨﺘﻪ ﺷﺪ

واز ﻋﻤﻖ ﻮﺟﻮدم ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪم ﮐﻪ :

ﭼﻘﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺎﺧﻨﺪه ھﺎی ﯾﮕﺪﯾﮕﺮ اﮔﺮ ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ را ازﻣﻮن ﺑﺨﺎطﺮ ﻣﺴﺘﯽ ﻧﮕﯿﺮه .

ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ﭘﻼﮐﯽ ﮐﻪ دﯾﺸﺐ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی اﻧﺘﻈﺎﻣﯽ دادم ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﯾﺎد ﺗﺎ اﻻن ﭘﯿﺪاﺷﻮن ﮐﺮدن


ثبت شده در تاریخ چهار شنبه ۷ آبان ۱۳۹۳ به شماره سریال ۹۶۴۴ در سایت داستانک